Son Mesajlar

elinize emeğinize yüreğinize sağlık

harika bir gezi olmuş ahmet abi senin sayende hiç görmediğimiz yerleri görmüş kadar olduk
kazasız belasız dönmenizde cok güzel
                                                       saygılarla

Denizli'ye ulaşıyoruz;



Akhisar girişindeki reklam tabelasında "Enduro" yu görünce duruyoruz;    :-)



Balıkesir-Edremit yolundan Yenice-Çan  yoluna sapıyoruz. İşte cennet memleketim, her yer yemyeşil  :-)  ;




Çan'a yani evime 15 km kala yağmur indiriyor. Giderken de buralarda ıslatmaya başlamıştı beni. Mersin, hatta Ürdün'e kadar takip etmişti. Burada beklemedeymiş   :-) ; 




15 dakika bir durakta bekliyoruz. Yağmur dinmiyor ama biraz hafifliyor. Eve kalmış 15 dakikalık yol, biz beklemedeyiz. Hadi gidelim diyoruz, nasılsa eve gidiyoruz. Islansak ta evimizdeyiz, kururuz... Ve Çan'a giriş yapıyoruz. Hasan Abi ile vedalaşıp ben eve, o Biga'ya yöneliyor. Yarım saat sonra ondan da telefon geliyor, evine sağ salim ulaşmış.

Böylece 14 gün süren yaklaşık 5.800 km'lik gezimiz sona eriyor. Bu gezide bana yoldaşlık eden Hasan Abi ve Levent'e çok teşekkürler. İnşallah daha nice gezilerde beraber oluruz. Raporumu sıkılmadan buraya kadar okuyan ve yayımladığım dönemlerde yorum yapan her arkadaşa da ayrıca teşekkür ederim.

Sevgilerimle, 

Yol manzaraları;







Yeşillikler içinde bir yer görünce Hasan Abi durup kendini içine atıyor. E kaç gündür çöllerdeyiz     :-)    ;

Sabah çok erken kalkıyoruz. Levent'leri uyandırmadan motorlarımızı yüklemeye çalışırken Levent'in babası yanımıza geliyor. O da sabah erken kalkmış. "Ben Levent'i uyandırayım, söylemişti. Hem kahvaltı yaparız"  dese de biz izin vermiyoruz. Yakın ilgilerinden dolayı çok teşekkürler. Ayrılmadan önce bir hatıra fotoğrafı alalım diyoruz;   





Bahçedeki güzel çiçekleri çekip yola çıkıyoruz;

[14.GÜN ( 4 Haziran 2010-CUMA )]

14.GÜN ( 4 Haziran 2010-CUMA  )

Turumuzun son günü. İnşallah akşam evimizde olacağız. Gün içerisinde  663 km yol yapıyoruz.  Rotamız;
 

Alanya'ya yaklaşınca turistik tesisler başlıyor;



Muz bahçeleri;



Antalya'ya ulaştığımızda hava kararmıştı. Levent'in ailesinin işlettiği küçük bir pansiyon var. Bizi orada misafir ettiler, çok teşekkürler. En güzeli de bahçede yediğimiz nefis yemeklerdi. Levent'in annesi oğluna özel yemekler döktürünce bizde arada nasiplendik...  :-) Ev yemeklerini özlemişik. Biraz sohbetten sonra Levent ve ailesi ile vedalaşıp dinlenmeye çekiliyoruz. Çünkü biz gün doğumunda yola çıkacağız.

Anamur çıkışında sahilden çıkıp virajlı dağ yollarına giriyoruz. Solumuzda masmavi Akdeniz, sağımızda yemyeşil çamlar nefis bir yol;





Anamur'a gelmişken muz yemeden olur mu ? Yol kenarında muz satan bir yerde mola veriyoruz;

Yola devam, Silifke'deyiz;



Devamında Taşucu civarlarındayız. Kıbrıs Barış Harekatı’nda çıkartmada kullanılan tankların ve mühimmatın yüklendiği noktadayız.  Savaş’tan kalan bir tank hala burada. Yan taraftaki kafeteryada yemek yemeğe karar veriyoruz. Ama ana yemeği biz veriyoruz. Ana yemek ne derseniz; Suriye’ye çıkmadan önce yanımızda her ihtimale karşı bulunsun diye aldığımız ton balıkları.. :-) Tüm gezi boyunca bu konserveleri yanımızda taşıdık. Ama hiç ihtiyaç duymayınca buraya kadar geldiler... :-)





Karnımız doyunca yola devam. Anamur'a gelmeden Mamure kalesi bizi karşılıyor. Gerçekten heybetli duruyor. Tabi biz sadece uzaktan fotoğraflıyoruz. Kale M.S. III. Y.Y.'da Romalılar tarafından yapılmış.



Anamur'dayız;

Yola çıkıyoruz. İskenderun’da otobana giriyoruz. Mersin’e kadar yolculuğumuz otoyolda, açıkçası zevki olmayan, yol almak için yapılan bir yolculuk şeklinde geçiyor. Erdemli’den sonra tekrar keyifli yollara giriyoruz.İlk foto molamızı Kızkalesi’nde veriyoruz;





Kızkalesi tarih boyunca birçok medeniyete ev sahipliği yapmış. İlk yerleşim M.Ö.4. Y.Y.'lara ulaşıyormuş. Bu kale ile en ilginç olansa hikayesi. "tr.wikipedia.org " adresinden efsaneyi alıntı yapıyorum; Kızı yeni doğunca oralarda adet olduğu gibi küçük kızını kahine götüren kral, kızının 19 yaşına gelince bir yılan tarafından sokularak öldürüleceğini öğrenir. Bunu önlemek için de denizin ortasına bir kale yaptırır ve kızını orada tutar. Kız 19 yaşına gelince kalede şenliker verilir. Bu şenliğe davetli bir köylü kadın da bağında yetişen nefis üzümlerden bir sepet hediye götürür. Fakat dalgınlığından sepetin içine giren yılanı görmez. Prenses üzümü çok sevmektedir. Herkes gittiğinde yemek üzere üzüm sepetini odasına gönderir. Herkes gittiğinde odasına çıkan kız üzüm yemeye başlar ve yılan kızı sokarak öldürür.